เธอคือลมใต้ปีก
โดย นฤเบศ
ขอบคุณนะ สายลมที่แสนดี ที่คอยพยุงใต้ปีกของฉัน
ฉันเป็นเพียงชีวิตน้อยๆ ในไข่ใบจ้อยที่หลับอย่างอบอุ่นใต้อ้อมปีกของแม่ ในรวงรังที่ปลอดภัย
แต่ไม่นานนัก ฉันรู้สึกว่า โลกใบเล็กของฉันกำลังจะเปลี่ยนไป
เมื่อเปลือกกำลังกะเทาะ และตค่อยๆ เปิดออก
ฉันยังไม่พร้อม
ฉันยังไม่อยากออกจากเปลือก
ฉันอ้อนเหมือนเด็กอนุบาล
วันแรกเปิดเทอม
แต่ใครเล่าจะหยุดยั้งกาลเวลา การเติบโต และการเปลี่ยนแปลงได้เล่า
ฉันเรียนรู้ที่จะส่งเสียงจิ๊บๆ เมื่อหิว และร้องจุ๊กจิ๊กเมื่ออิ่ม และอารมณ์ดี
เมื่อเริ่มคุ้นเคยกับโลก ฉันก็เริ่มมีเพื่อน
ขณะที่ฉันกำลังสนุกอยู่กับเพื่อนๆ วันหนึ่งพ่อกับแม่ก็บอกว่า
ลูกโตแล้ว ลูกต้องหัดบินแล้วนะ ว่าแล้วก็บินออกไปเป็นตัวอย่าง
ฉันขยับปีกครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งแล้ว ครั้งเล่า.....แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
การบินคือการเรียนรู้ชีวิต เราจะบินอย่างไร เราจะบินไปไหน เราจะบินไปเพื่ออะไร
ฉันนิ่งฟัง และอย่างไม่รู้ตัว พ่อกับแม่ก็พาฉันบินตีวงสูงขึ้น
ลูกโตพอที่จะหัดบินได้แล้ว>>>สิ้นสุดประโยค ฉันก็ถูกปล่อยคว้าง.....จากฟ้าสูง
นั่นคือวินาทีสำคัญในชีวิต ไม่ใช่เพียงร่างกายที่เติบโต ไม่ใช่เพียงการเรียนจบ
และไม่ใช่เพียงการหัดบิน แต่เป็นเพียงวินาทีแรกที่ฉันได้พบเธอ...สายลม
ขณะที่ฉันพยายามจะกระพือปีก แต่ก็ไร้ผล ฉันไม่อาจบินได้
ฉันกำลังจะร่วงลงพื้นในไม่ช้า อย่างแผ่วเบา....ฉันสัมผัสถึงความอ่อนโยนที่ทรงพลัง
ค่อยๆ พยุงปีกของฉันที่กำลังกระพืออยู่นั้น
สายลมพาฉันให้ลอยตัวสูงขึ้น กระซิบให้ฉันกระพือปีกต่อไป
และนี่คือลมหายใจของชีวิตของภารกิจอันสำคัญ
สายลมสอนให้ฉันรู้เรื่องจังหวะของชีวิต บางครั้งที่ต้องออกแรงบินอย่างอดทน
บางครั้งก็อาจร่อน....ผ่อนแรงให้ชีวิตได้สัมผัสกับความเบาสบาย
รู้หลบ...รู้หลีก....รู้เผชิญ เธอกระซิบในวันที่ฉันต้องบินฝ่าแดดกล้า ลมแรง
มองไปข้างหน้าอย่างมีความหวัง
มองไปข้างหลังเพื่อทบทวนอดีต
เธอปลอบในวันที่ฉันไร้แรงบิน
เมื่อวันใหม่มาถึง เมื่อการบินครั้งใหม่เริ่มต้น
ฉันก็รู้สึกว่าตนเองเติบโตขึ้น แม้ในวันที่ฉันปีกกล้า ฉันก็ยังรู้สึกถึงสายลมที่พัดแผ่ว
แต่ครั้งนี้มีความอ่อนหวาน และอบอุ่นเจืออยู่ด้วย
ขอบคุณนะ สายลมที่แสนดีที่คอยพยุงใต้ปีก
ฉันอาจจะบินได้เองในวันหนึ่ง แต่รู้ไว้เถอะสายลม ว่าเธอคือพลังที่ช่วยให้ฉันได้บินสำเร็จ
และในวันนี้ที่ฉันบินท่องโลก เธอกลายเป็นไออุ่นที่ช่วยพยุงหัวใจฉัน
ให้มุ่งมั่น.....ไม่มีวันล้าแรง
